‘Oh, dus je maakt het mensen lekker moeilijk?’
Nee! In het spel is het vooral mijn taak om me waarachtig te gedragen. Als mens, ingeleefd in belangen en karaktereigenschappen, maar niet als vastomlijnd typetje. Want gedrag en reactie is altijd afhankelijk van de interactie.

“Play is the highest form of research.” Einstein zei het, en de gemiddelde kleuter toont het: groeien en je keihard ontwikkelen hoeft allemaal niet zo serieus. Ik word er ontzettend blij van als de trainer, deelnemers en ik plezier hebben bij het oefenen en experimenteren.

Vinden ‘wat werkt’, betekent ook ondervinden ‘wat niet werkt’, maar het vraagt lef om te durven falen. Ik zie veiligheid daarbij als een voorwaarde. In simulaties moet de kandidaat erop kunnen vertrouwen dat wat daar gebeurt hem verder brengt.

Een goede klik tussen trainer en acteur vergroot het rendement van een training. Van tevoren stem ik de verwachtingen graag samen af. En tijdens de training volg ik zorgvuldig het tempo en de stappen die de trainer maakt. Als acteur probeer ik flexibel de theorie en modellen te vertalen naar zichtbaar en voorstelbaar gedrag.

‘Was dit niet te bot?’ De luxe van oefenen met een acteur, is dat de deelnemer feedback kan vragen aan de gesprekspartner. Als acteur kan ik die feedback geven vanuit mijn rol. Daarbij benoem ik concreet gedrag of uitspraken, zonder oordeel of advies. En vertel ik zuiver wat het effect ervan was op mij in die situatie.

‘Zo gaat het echt, werk jij zelf in die branche?’ Een beter compliment kan je als trainingsacteur niet krijgen. Ik heb de afgelopen jaren verschillende functies gehad binnen het onderwijs en bedrijfsleven. De corporate knowledge die ik daardoor heb opgedaan, komt in de simulaties goed van pas. Ik kan vlot inspelen op uiteenlopende werkcontexten.